Este video foi gravado na concentración contra a reforma laboral que tivo lugar en Vigo no 16/02/12.

Acabando o ano 2.011, as autoridades cubanas informaron sobre un estudo xeolóxico relativo ás probables reservas enerxéticas de Cuba na súa Zona Económica Exclusiva no Caribe. Estas serían de ao redor de 4.600 millóns de barrís de petróleo, 10 billóns de pés cúbicos de gas natural e 900 millóns de barrís de gas natural líquido.
Con todo, especialistas cubanos afirman que, na realidade, puidese haber cinco veces máis.
O achado de importantes reservas de petróleo e gas poden cambiar totalmente o escenario cubano. As consecuencias favorables para Cuba empezaríanse a sentir desde ese momento e poderían ser de gran alcance para o futuro do país, a pesar do inhumano bloqueo Imperialista contra unha Illa que é exemplo de dignidade.

Se se confirma o achado, esta pode ser unha das noticias máis importantes do ano 2.012. Pero cales foron as noticias máis rechamantes do ano pasado en Cuba? Para CubaInformación as máis vistas e lidas foron as seguintes:

Top10 as noticias máis vistas e lidas

De ver se as novas iniciativas de medios de comunicación adquiren a capacidade de remover a información na Galiza e en galego. Como a do grupo promotor de SERMOS GALIZA, que anuncia a intención de botar a andar un diario dixital e un semanario en papel, substentado fundamentalmente nos subscritores e nun accionaraido amplo e plural.

Tamén  Praza Pública, que pretende a visibilidade e maiores cotas presenza do galego nos medios de Galiza.

Un medio que cubrirá, na meirande parte de contidos, o ámbito cultural denominado Dioivo, entre outros como a revista Tempos Novos na rede temposdixital.com ou unha de ex – traballadores Xornal de Galicia camiñan nese obxectivo.

De evitar que o imperialismo siga a expandirse, controlando os recursos enerxéticos, ameazando e atacando todo o que se opón á súa dominación. Grazas á mentalidade imperialista de estamos en guerra. Non hai que esquecer o que Obama dixo: …»Imos reforzar a nosa presenza na rexión Asia-Pacífico … Seguiremos investindo nas nosas asociacións e alianzas críticas, incluíndo a OTAN, que demostrou unha e outra vez (recentemente, en Libia), un efecto multiplicador de forzas. Estaremos vixiantes, particularmente en Oriente Medio. Nos próximos dez anos, o crecemento do orzamento de defensa será lento, pero a realidade é esta:. continúan medrando porque temos responsabilidades globais que esixen o noso liderado. En realidade, o orzamento da defensa será maior do que era ao final do goberno de Bush.

De impedir que a oligarquía  elimine os dereitos da maioría social e frustre as nosas aspiracións a unha vida digna. Os poderosos están apoiados por un goberno que non dubida  en aprobar un duro plan de recortes sociais, mentres abre unha  liña de axuda ás Entidades financeiras por nada menos que 100.000 millóns de euro.É rechamante o desemprego segue a subir ininterrompidamente, mentres que as grandes empresas privadas aumentan os seus beneficios en varios millóns de euros.Cando o 80% do peso do aumento do imposto sobre a renda persoal recae sobre os pensionistas e os traballadores. Os Técnicos do Ministerio de Facenda (GESTHA) din que elevar o imposto sobre as sociedades nun 5%, 30% a 35% – para as grandes empresas (aquelas cun volume de negocio de máis de 45 millóns de euros e cuxos beneficios exceden de 1.000.000 €) recaudaría case tanto como todas as medidas anunciadas polo goberno de Rajoy xuntas: Cerca de 14 mil millóns de euros.Aínda máis: Con só dez puntos para reducir a economía «mergullada» en España, o goberno podería recadar cada ano máis de 38,5 mil millóns adicionais, máis do dobre dos 16,5 mil millóns que quería aforrar o novo goberno en 2012.

2.- Por ser a resposta necesaria contra unha situación de dependencia económica, opresión cultural e política de Galiza.

3.- Pola súa defensa da cultura e do idioma propio de Galiza.

4.- Por fomentar a industria cultural galega.

5.- Por ser unha organización política que posibilita a transformación e benestar da sociedade.

6.- Por desenvolver un programa para a gran maioría da sociedade galega, facendo propostas que amosan lealdade á defensa de Galiza.

7.- Por propugnar un modelo social que promova un desenvolvemento socioeconómico contrario á dependencia e a prol do benestar de todo o pobo.

8.- Por requirir o reforzo do autogoberno como vía para adoptar as solucións máis acaídas a cada pobo, como antídoto a unha globalización económica xerarquizante e discriminatoria. Dese xeito, o BNG manifesta a importancia de avanzar no autogoberno de Galiza, e con iso no deseño de políticas propias no ámbito social e económico, pois só dese xeito se pode controlar e coordinar democraticamente a economía desde as nosas institucións e a través de políticas propias.

9.- Por aclarar que a crise económica que estamos a padecer ten a súa orixe na aplicación das doutrinas económicas neoliberais que construíron unha economía dominada polo capital financeiro, guiada por criterios de investimento de carácter predominantemente especulativo, cada vez máis desconectada da economía real e das necesidades reais dos pobos e das persoas.

10.- Porque afirma que para criar emprego en Galiza é imprescindíbel apoiar os sectores produtivos, dando solucións, por exemplo, á crise do naval, ao sector lácteo ou gandeiro; facer unha reforma fiscal xusta e progresiva, impulsando a función de redistribución da renda e riqueza como instrumento activo na corrección das desigualdades sociais ; xunto á necesidade de criar unha banca pública que garanta o crédito á pequena e mediana empresa.

11.- Por fomentar a participación pública nos proxectos de aproveitamento eólico e criticarlle ao PP que, con decisións como a paralización do concurso eólico, ten convertido a Xunta de Galiza nunha máquina de producir paradas e parados.

12.- Por solicitar reformas estruturais no marco europeo a favor do sector pesqueiro galego.

13.- Por estar en contra da modificación do artigo 135 da Constitución española, impulsada polo PSOE-PP, con présa e sen sometela a referendo, como exemplo do modelo económico, social e político neoliberal que sustenta á Unión Europea, o que provoca graves desigualdades sociais dentro de cada estado e afonda as diferenzas económicas entre eles en contra dos intereses da cidadanía.

14.- Por manifestar rotundamente a súa oposición ao recorte do gasto público, as reformas laborais involutivas, a eliminación de protección social, a total inacción para impulsar a economía produtiva.

15.- Por pretender modificar o réxime das relacións laborais, retomando unha regulación máis equitativa co fin de asegurar a estabilidade no emprego e o establecemento claro de límites á flexibilidade na contratación temporal e a tempo parcial.

16.- Pola súa esixencia de garantir e reforzar o sistema público de pensións, e insistir na vixencia do sistema de repartición interxeracional.

17.- Por querer reducir o gasto en atencións protocolarias, parque móbil, gastos de desprazamento, publicidade institucional en todas as administracións, empresas e entes públicos, altos órganos consultivos, así como a Casa Real.

18.- Por impulsar, tanto a nivel institucional como social, unha defensa activa das caixas galegas, das competencias de Galiza no sector financeiro, e da canalización do aforro galego a través de institucións financeiras propias cunha clara compoñente social .

19.-Por defender uns servizos fundamentais como o ensino público de calidade, gratuíto e en galego e estar en contra da aplicación das políticas extremistas liberais de redución de gasto ou desvío de fondos públicos cara centros privados.

20.- Por demandar o afianzamento do modelo sanitario público onde a protección da saúde debe ser considerada un dereito fundamental que as administracións e poderes públicos deben garantir.

21.- Por procurar o afortalamento dos servizos públicos sociais como medida para corrixir as desigualdades sociais, crecentes nesta época de crise. Entendendo o BNG que a política de servizos sociais debe estar baseada nos principios de universalidade, igualdade de oportunidades, non discriminación, normalización social, cohesión e reequilibrio territorial, diálogo institucional e suficiencia financeira.

22.- Por impulsar a vivenda de protección oficial así como o impulso á rehabilitación e á eficiencia enerxética dos edificios.

23.- Por esixir a execución de infraestruturas estratéxicas para o desenvolvemento de Galiza.

24.-Por promover a solidariedade, o antiimperialismo, a paz e desarme no concerto internacional.

25.- Por reafirmar a súa aposta pola soberanía dos pobos e por unhas relacións internacionais baseadas na xustiza e na igualdade que primen a resolución pacífica dos conflictos e non a través de intervencións militares que responden á defensa de intereses económicos e xeoestratéxicos imperialistas.

http://sp.rian.ru/opinion_analysis/20110829/150372636.html

O que non se gañará será a paz. Só as transnacionais farán o seu agosto. Un francés (ou unha mente colonizada en francés) tamén será o novo presidente?

A re- colonización do Magreb está comezando. O seguinte paso: unha base militar dos EE.UU. para pisar a dignidade dos que se quedarán sen nada, incrementando a listaxe dos ninguén en África.

Como subliñaba  o analista Dan Glazebrook en RT, a operación da OTAN en Libia está destinada a crear un Estado errado e controlable, seguindo mesmo guión de Iraq e Afganistán:
«Fundamentalmente, esta guerra serve para manter a África nunha posición subordinada na economía global. No 2010, Gaddafi propuxo á Unión Africana, e esta aceptouno, que ningún país do continente tivese dereito a instalar bases estadounidenses no seu territorio. Desde este momento, EE. UU. desexaba desesperadamente destituír a Gaddafi»,

Paremos a Guerra:

 Paremos unha nova  agresión imperialista para repartirse o botín despois da invasión militar!

Estou sorprendido de tanta indiferenza social (produto das infames mentiras mediáticas) diante das agresións dos cruzados, diante de tanto asasinato, diante da agresión imperialista para repartirse o botín da invasión. Esta indeferencia amosa ser un dos maiores trunfos do sistema capitalista, dos poderosos ladróns de recursos enerxéticos alleos que buscan a maior rendibilidade capitalista e asasina a escala mundial. Sabes que varios países se quedaron cos 200 mil millóns de dólares de reservas internacionais do pobo libio, depositados nos bancos europeos e de Estados Unidos ao conxelar os bens libios? E que os cruzados contra Libia asasinan apuntando contra múltiples obxectivos, como sistemas de comunicación, baixo o argumento de «protexer a civís». Dese xeito, zonas residenciais foron atacadas con mísiles que deixaron cuantiosos danos e vítimas civiles. Non pasa nada, se o importante é o petróleo e o gas! O resto son danos colaterais…
  Que vemos nisto?
    Europa e EE.UU. colonizando Áfica de novo:
Orientando a conduta social a escala masiva a través dos medios de manipulación informativa, controlados polo sistema capitalista, os ataques contra Libia autorizados polos poderosos países que controlan a ONU buscaron o mesmo obxectivo colonizador que en iraq. Controlar o poder político e os enormes recursos enerxéticos. Asasinar non é problema se o fai occidente…

Pero, por fin (xa me tardaba!!!) comezan a declaracións de rexeitamento das agresións imperialistas. Nese senso, BNG denunciou o dobre raseiro empregado polos estados atacantes que interveñen militarmente sobre Libia alegando a represión da súa poboación civil, ao tempo que outros estados en conflito están a reprimir cruelmente as mobilizacións das súas poboacións co silencio e cumpricidade da comunidade internacional

 Cal puido ser o motivo da guerra?:

 Aporrea publica que Gaddafi quixo nacionalizar petroleiras de EEUU, Reino Unido, Canadá, Alemaña, Noruega, España e Italia.

O 25 de xaneiro de 2009, Muammar Ao Gaddafi anunciou que o seu país estaba estudando a nacionalización de empresas estranxeiras debido á baixada dos prezos do petróleo.

“Os países exportadores de petróleo deberían optar pola nacionalización debido á rápida caída dos prezos do cru. Hai que pór o tema sobre a mesa e discutilo seriamente”, afirmou Gaddafi.

“O petróleo debería ser propiedade do Estado neste momento, así poderiamos controlar mellor os prezos mediante o incremento ou a diminución na produción”, dixo o líder libio.

Estas declaracións preocuparon ás principais empresas estranxeiras que operan en Libia: a anglo-holandesa Shell, a británica British Petroleum, as estadounidenses ExxonMobil, Hess Corp, Marathon Oil, Occidental Petroleum e ConocoPhillips, a española Repsol, a alemá Wintershall, a austríaca OMV, a norueguesa Statoil, a italiana Eni e a canadense Petro Canadá.

Concentracións na Galiza en contra a guerra :

 Lugo: Praza de Armañá (diante da Subdelagación do Goberno), ás 20:30 horas.

Santiago: Praza de Cervantes, ás 2030 horas.

Ourense: Subdelegación do Goberno de Ourense, ás 20:30 horas.

Foz: Praza do Concello, ás 20:30 horas.

 Pontevedra: Praza da Peregrina, ás 20:30 horas.

A Coruña: no Obelisco, ás 20:30 horas

Vigo: diate do Museo Marco (Rúa do Príncipe), ás 19:30 horas.

 Ferrol: Praza de Armas, ás 19 horas.

O programa Dossier analiza noticias de resonancia mundial en «pleno desenvolvemento». Neste programa Walter Martínez, a través do sinal da canle Venezolana de Televisión, informa sobre os sucesos en Libia.

Como sinalan diversos  especialistas en xeopolítica, Gadafi pelexa contra as potencias  ( EEUU  e satélites) que controlan o sistema capitalista a escala global. Nunha primeira etapa, abortou a «revolta popular» organizada pola CIA desde Exipto, concentrou as súas forzas na capital de Libia e aí estableceu o seu cuartel xeral.

Tempo despois, coas forzas rebeldes, apoiadas pola CIA, controlando o leste do país, unha xigantesca maquinaria de presión mediática accionouse contra Gadafi. EEUU e Europa xa non disimulan e falan abertamente de «intervención militar» sustentada na OTAN. A desinformación que recibimos fainos percibir unha confusa realidade do que pasa en Libia.

Os que manteñen unha posición antibelicista son os gobernos revolucionarios suramericanos- entre eles Venezuela, Cuba, Nicaragua, Ecuador- que recibiron críticas, até de partidos políticos de esquerdas doutras latitudes, como do partido comunista iraniano, por apoiar o  que eles entenden como independencia de Libia. Unha representante do PCI analiza ese posicionamento como actitude equivocada  por simple enfrontamento  aos intereses do Imperio e os seus satélites europeos.

Hai que clarificar que estes países suramericanos condenan os actos de violencia en Libia, rexeitando a inxerencia estranxeira nos  asuntos internos dese país ( e de calquera outro estado) e subliñan que a comunidade internacional debe garantir o respecto á soberanía dos países, neste caso de Libia. Do mesmo xeito, cualifican de inaceptable unha intervención estranxeira como a ocorrida en Iraq.

Alertan ademais sobre o risco de instrumentalización política do Sistema de Nacións Unidas, e particularmente do Consello de Dereitos Humanos.

Por iso, chaman á Comunidade Internacional a non permitir que a aprobación da resolución na Asemblea Xeral da ONU sirva de pretexto para que o Consello de Seguridade lexitime unha posterior intervención en Libia.

Por exemplo, o comunicado do goberno ecuatoriano apunta que, consecuente coa súa política de respecto e defensa dos dereitos humanos e promoción da paz, e fiel ao mandato da súa Constitución, Ecuador responde de xeito coherente ante unha situación que pon en risco eses preceptos.

Por tal motivo, agrega, apoiou o consenso reflectido na resolución exposta polo Consello de Dereitos Humanos da Organización de Nacións Unidas.

Con todo, considera que debe ser tratado con maior profundidade a posible suspensión de Libia do Consello de Dereitos Humanos, contemplada en devandita resolución.

Iso xeraría un precedente que logo podería ser utilizado politicamente contra outros países, advirte.

Nese sentido, Ecuador oponse ao tratamento discrecional dos países ao interior do Consello de Dereitos Humanos, pois non se expuxo o mesmo tratamento a outros da zona envolvidos en protestas civís.

Cuba tamén rexeitou  ante o Consello de Dereitos Humanos da ONU (CDH) calquera manobra que favoreza unha intervención militar estranxeira en Libia e reiterou un chamado á calma ás autoridades dese país.

Coincido con Fidel Castro: poderase estar ou non de acordo con Gadafi. O mundo foi invadido con todo tipo de noticias, empregando os medios masivos de información. Haberá que esperar o tempo necesario para coñecer con rigor canto hai de verdade ou mentira. Mentiras masivas para derrubar o poder político nun país cheo de hidrocarburos para invadilo dentro duns días ou horas?  Outro Iraq máis?

O presidente de Libia, Muammar Gaddafi, asegurou que os Estados Unidos está detrás das mobilizacións contra o seu goberno e chamou a asegurar as rúas» contra os «ratos» que intentan «dividir» o país.

Unha cousa é a manifestación pacífica e outra é recorrer ás armas para quedarse con parte do territorio», advertiu Gaddafi nun discurso dende as oficinas de goberno destruídas en 1986 por un bombardeo dos Estados Unidos.

Gaddafi asegura que os rebeldes, que segundo axencias de noticias occidentais controlan zonas do nororiente do país, «queren converter a Libia nun emirato controlado por Estados Unidos. Afirmou que rexerá a pena de morte para os conspiradores e os que colaboren cos inimigos externos. «Cada un ten que defender a súa tribo e non defender a Estados Unidos, exclamou o presidente libio e preguntouse: » queren que Estados Unidos veña aquí a facer o mesmo que fixeron en Afganistán e Iraq? »

Distintos dirixentes reaccionaron ao redor da crise en Libia, entre eles europeos e latinoamericanos.Por exemplo a conservadora presidenta alemá, Angela Merkel, dixo que  esgotará todas as posibilidades de exercer presión e influencia sobre Libia. Se o goberno libio non desiste, entón nós falaremos de sancións contra ese país. O mesmo que EE.UU. o cal, en palabras de Clinton, daría os  »pasos apropiados».

 Por outra parte, o mandatario nicaraguano Daniel Ortega dixo expresar telefonicamente a súa solidariedade a Moamar Gadafi, en tanto o líder cubano Fidel Castro advertiu que Estados Unidos podería promover unha invasión á nación árabe.

Onte, mundoarabe.org afirmaba nun artigo que as gretas no réxime de Gadafi seguíanse  abrindo e podería caer en calquera momento. As dimisións de dous ministros e a fuga dun alto cargo, Ahmad Gadaf Addam, a Exipto, ademais da rebelión do xefe do Estado Maior do Exército, en arresto domiciliario desde o domingo, amosan sinais das divisións que azoutan ao goberno libio pola actitude desafiante amosada.

Hoxe, o deputado Carolus Wimmer, secretario de Relacións Internacionais do Partido Comunista de Venezuela (PCV), alertou sobre a activación dun agresivo plan de EEUU e a Unión Europea (EU) contra os gobernos e líderes mundiais que se opón ás súas políticas do dominio e control dos mercados, especialmente o petroleiro, por mor dos últimos acontecementos en Libia e das declaracións emitidas polo mandatario Israelí e altos funcionarios británicos contra Venezuela.
Está claro que o Pentágono e a Otan teñen as súas mans metidas na violencia desatada no territorio libio. A irresponsable afirmación do chanceler británico sobre a huída de Gadafi a Venezuela e os señalamientos do sionista Shimon Peres contra o presidente Hugo Chávez, a quen acusa de ser un elemento perturbador para o mercado enerxético, son a máis fehaciente proba de que se está tramando no político e no militar unha estratexia para derrocar a gobernos antiimperialistas, destacou o parlamentario.

É obvio que os EE UU necesitan que Gadafi caia para redeseñar ao seu xeito o mapa do norte de África, como se sinala no artigo de Roberto Mansilla publicado na Nosa Terra. Mais, se cadra, non é tan doado, aínda que o deputado bolivariano (de Venezuela) de orixe árabe, Adel O Zabayar, fala sobre os acontecementos en Libia explicando que Gaddafi xa non é o mito que foi onte, cando ofrecía resistencia ao imperialismo, senón que viñera claudicando, realizando privatizacións e dando concesións ás transnacionales, fundamentalmente europeas.

Pero a revolución que sacode aos países árabes está facendo que todo sexa distinto a partir de agora e ao imperialismo non lle vai a ser moi doado manexar estes procesos.

Iremos vendo como se van producindo os acontecementos…

 Unha análise publicada na web da CIG amosa un novo episodio de deliberada distorsión da realidade, da manipulación, para invisibilizar ao sindicato nacionalista e cualificar de fracaso convocatoria de folga xeral .

Esa análise transmítenos como á práctica unanimidade dos medios de comunicación fan de altofalantes das políticas conservadores e liberais que asolagan Europa e inxéctannos o veleno informativo sobre a suposta  insustentabilidade do estado do benestar. Dese xeito pretenden   que asumamos como necesarios e xustos os recortes sociais que nos oprime, aínda máis, á maioría social; para incrementar o beneficio do sistema financeiro, do mercado, dos de sempre, da elite económica, da oligarquía.

Soe cualificarse como folga á deliberada e coordenada interrupción da actividade laboral por parte dos traballadores para presionar aos seus empleadores privados ou públicos co fin de alcanzar determinadas reivindicacións. Mais esta foi algo distinta e arriscada, tiña máis calado, pois nunca desde o goberno se realizaran uns ataques tan fortes, sen precedentes, contra o benestar social da poboación en xeral, aprobando medidas que atentan contra o conxunto  da cidadanía, e con CC.OO. e UGT – negociado os recortes co actual goberno liberal- limitando os dereitos a unha  clase traballadora que din defender.

O secretario xeral da CIG fixera con anterioridade, un chamamento á cidadanía galega a defender na rúa os seus dereitos sociais e laborais fronte á maior ofensiva do sistema capitalista en 60 anos. Explicara Suso Seixo que o único xeito de facelo é coa confrontación social a través da mobilización. A Confederación Intersindical Galega tamén tiña convocadas en toda Galiza, coincidindo coa xornada de folga xeral, manifestacións e concentracións nas cidades e vilas do noso país.
Cando, hoxe pola mañá, nos achegábamos á praza de Vigo, na Coruña, para participar na manifestación amosábamos a nosa preocupación por se habería máis policía que manifestantes. Policía había moita, sen dúbida, pero a xornada de folga xeral foi un éxito indubidable e incuestionable, a pesares do previo silencio informativo dos medios de (in)comunicación e a presión da policía española. Está claro cal é papel encomendado cada un, aos sindicatos estatais, aos medios e tamén á policía. Esta  é a defensa do neoliberalismo contra as maiorías sociais, cunha presenza policial absolutamente desproporcionada e con identificacións masivas aos membros da CIG para obstaculizar a labor dos piquetes informativos, impedíndolles desenvolver o seu labor con normalidade. O control  chegou até as sedes do sindicato.

Dubido que estas mobilizacións obriguen a rectificar inmediatamente ao goberno na súa política económica, xa que se chegou a un acordo entre o goberno central, patronal, CC.OO. e UGT para que a idade de xubilación se retrase até os 67 anos, se recorten as pensións e ampliar os anos de cotización para acceder á totalidade da xubilación. Pero  amosa que hai vida a pesar da domesticación social emprendida ao visualizarse que a cidadanía está en contra desta reforma laboral.
Un éxito de participación e un éxito democrático que amosa un movemento social pretendendo gañar o futuro e reclamando ao Goberno un cambio de rumbo nas súas políticas neoliberais.