O líder cubano conversou cos xornalistas Vanessa Davis, Andrés Izarra, Walter Martínez e Mario Silva sobre varios temas, entre eles da posibilidade dunha guerra entre Estados Unidos e Irán, o perigo dun conflito nuclear ou o rol das grandes potencias.

Todos sabemos que Irán está no punto de mira dos invasores exércitos estadounidense e israelí, a pesar de que  é un país que ten as súas actividades nucleares sempre vixiadas pola AIEA. Até están as súas cámaras dentro de todas as instalacións e acendidas as 24 horas, todo o ano.

Son os poderes mediáticos das cadeas sionistas, e os seus lacaios colonizados, quen estiveron vendendo ao mundo unha mala imaxe dese país. En cambio, o réxime sionista produce bombas atómicas, non permite as inspeccións da AIEA e tampouco é asinante do Tratado de Non Proliferación de Armas Nucleares. Moi pola contra é Irán, que si é asinante de todos eses tratados e en máis de 200 anos non atacou a ninguén.

Mentres, o réxime sionista israelí atacou aos países veciños, roubou os seus territorios, asasinou a civís inocentes e ameaza con usar as súas armas atómicas nunha calculada política de exterminio,  pero isto nunca foi rexeitado polos EE.UU nin polos países da UE. Que curiosa hipocrisía!

Explica de xeito moi sinxelo  a actual situación  o Embaixador da República Islámica de Irán en Venezuela, Dr. Abdolreza Mesri. nesta entrevista

A peor catástrofe sucedida en Haití nos dous últimos séculos, segundo o primeiro ministro hatiano, Jean-Max Bellerive, matou polo menos a 220.000 persoas e deixou a 300.000 persoas feridas e a 1,5 millóns sen fogar.

Cando a axuda internacional comezou a chegar os medios de (in)comunicación ignoraron as importantes diferenzas na natureza da asistencia médica prestada polos distintos países. O primeiro en chegar á arrasada Haití foi un avión venezolano con axuda material, o seguinte, trinta minutos máis tarde, un avión cubano con axuda de emerxencia (os medios de (in)comunicación silenciaron esta información).

 Emily J. Kirk y John M. Kirk, nun artigo publicado en Rebelión escriben sobre un dos segredos mellor gardados do mundo con respecto á axuda sanitaria que recibiu a poboación haitiana. Sirva esta comparativa como exemplo:

En días  pasados puidemos ver a través da páxina da Cutareira un vídeo no que se amosa como as forzas de ocupación inglesas, que masacran á poboación civil, “democratizan ” aos nenos en Iraq.

Hoxe subo un vídeo que amosa o asasinato dun grupo de iraquís, entre eles un fotógrafo e un axudante da axencia Reuters. O ataque realizouse desde un helicóptero militar dos invasores estadounidenses.

Isto ocorreu hai 3 anos, pero foi hoxe, luns, cando as imaxes se difundiron a través da organización Wikileaks, unha ONG que filtra documentos a través da súa web. Segundo Wikileaks, as imaxes foron entregadas por “fontes militares”.

O fotógrafo de Reuters Namir Noor-Eldeen e o seu condutor, Saeed Chmagh morreron nese ataque, xunto a outros civís, pero o exército estadounidense sempre dixo que responderan a un ataque “contra unha forza hostil”. Os invasores dixeran que os xornalistas faleceran durante un enfrontamento dos seus helicópteros con tropas insurxentes. “Non hai dúbida de que as forzas da coalición estaban claramente no medio de operacións de combate contra unha forza hostil“, afirmara un portavoz militar do exército de EE.UU.

As imaxes expresan o horror que sufre a poboación dese país ou de calquera estado invadido polo exército imperialista estadounidense:

  Podes observar como seguen coa cámara do helicóptero ás persoas paseando pola rúa, despois ordénanlle a un soldado: “Avísame cando os teñas e dispara”. Ao pouco son asasinados a tiros no medio do po que producen as balas rebotadas no chan. Máis tarde os militares fan o mesmo contra os ocupantes dun “monovolume” que se achega a recoller ao único sobrevivente, identificado no vídeo como o traballador de Reuters Saeed Chmagh.

Os investigadores afgáns dixéronlle ao xornal londinense The Times que os soldados das Forzas Especiais estadounidenses intentaron encubrir os asasinatos.

Debe ser que acabo de chegar de vacacións, pero aínda non descubrín o eixo central do discurso de Feijóo neste vídeo subido en Terra e Tempo. Mais Ana Pontón Mondelo si que fixo un  estudo da xestión política do actual goberno do PP,  na Xunta de Galiza, visualizando as zonas moi pouco ocultas no discurso machista do (seica) presidente da Xunta de Galiza.

Coa ideoloxía que desprende a intervención pública, calquera pode entender porque o goberno conservador baixou de categoría as políticas de Igualdade e Benestar que o anterior bipartito puxo no primeiro plano da política galega.

A deputada do BNG, Ana Pontón, analiza a importancia que lle dá este  conservador dirixente do PP á cuestión de xénero: a cousificación das mulleres, a visión sexista que reduce ás mulleres a un mero obxecto sexual.

Escoitar a Evo Morales sempre resulta enriquecedor. Convídote a ver esta interesante entrevista concedida ao programa Dossier, do xornalista Walter Martínez, transmitido por teleSUR, onde o presidente do Estado Plurinacional de Bolivia, Evo Morales, fala das vindeiras eleccións a celebrar o 4 de abril no seu país.

O xefe do estado boliviano  argumentou noutras ocasións que sen Estados Unidos e sen o Fondo Monetario Internacional (FMI) estase mellor en todos os aspectos, especialmente económicos. Comparando a situación económica do seu país, desde que asumiu o poder (en xaneiro de 2006) coas épocas anteriores dos gobernos neoliberais,  os datos danlle a razón. Hai que lembrar que desde a década do 40 até 2006, Bolivia arrastrou un déficit fiscal permanente, situación que cambiou ao final do seu primeiro ano de xestión, cun superávit histórico que se mantivo nos últimos catro anos.

O gobernante boliviano, usando unha política similar á do presidente da República Bolivariana de Venezuela, Hugo Chávez, nacionalizou os hidrocarburos e como consecuencia os ingresos polo gas subiron substancialmente, o mesmo que o investimento público e as reservas internacionais, que alcanzaron os 8.700 millóns de dólares.

Bolivia e Estados Unidos manteñen distancia nas súas relacións diplomáticas, que se agudizaron en setembro de 2008 cando o presidente boliviano expulsou ao embaixador estadounidense Philip Goldberg, acusándoo de inxerencia e de apoiar un complot civil en contra do goberno.
Morales xa manifestara na presentación do libro Evo en la mira. CIA y DEA en Bolivia que o imperio ten dous métodos de eliminar aos líderes que loitan polos seus pobos, un deles é excluílos do escenario político acusándoos de sediciosos e o outro eliminalos fisicamente. Só hai que reflexionar sobre o que os chamados medios de comunicación, altofalantes do Imperio,  están a facer cos seus referente políticos, Fidel Castro e o presidente Hugo Chávez, para comprobar o acerto nas palabras do presidente do Estado Plurinacional de Bolivia.

Cando se desenvolvía o cumio de Copenhague, Fidel Castro indicou que “Naquel lugar librábase neses momentos a batalla política máis importante da historia humana”.

 Houbo iniciativas por parte de países con gobernos de esquerdas para chegar a consensos, mais non foi posíbel. Unhas iniciativas que tempo despois foron silenciados polos mercenarios da (in)comunicación. Estes deturparon a realidade cando os EE.UU. fixeron o posíbel para impedir acordos necesarios que evitasen a destrución do medio ambiente e a aceleración do cambio climático . É outro exemplo mais de cómo a  demente ofensiva pola hexemonía de EE.UU. ameaza a vida na terra, mentres o espazo da verdade é invadido e bombardeado pola expansión da mentira, do mesmo xeito que o famoso computador incautado  ao guerrilleiro asasinado,  Raúl Reyes.

A ese computador  sácanlle e meten información   a conveniencia –seica funciona! bombardeado  e todo polo exército colombiano -, sobre todo para beneficio político do goberno ultraconservador de Colombia capitaneado por Uribe.  Neste país  é onde os EE.UU acaban de inaugurar sete bases militares que ameazan ao Caribe e a toda Suramérica.

De Colombia sae a “información” que o Xuíz Velasco usa na famosa causa legal que involucra a Cuba e a Venezuela coas Farc e ETA.

Como din en Venezuela, se o xuíz Velasco fose serio, non se poría a filtrar á prensa unha causa legal que queda xa contaminada.

Alí consideran curioso que o señor Velasco, o seu partido  PP, Rajoy e Aznar, sempre que hai eleccións ou vésperas de eleccións en Venezuela aparecen con “algo” en contra do goberno bolivariano de Venezuela.

Para  considerar a alguén culpábel debe ser emitida unha sentencia nun xuízo xusto  e debe ser inocente até que non se probe o contrario. Pero o presidente Venezolano é masacrado polos mercenarios da (in)comunicación faga o que faga ( por certo, sempre en defensa dos intereses colectivos da sociedade venezolana).

 A loita pola independencia de Venezuela contra a tiranía do imperio, que leva a cabo o presidente venezolano, Hugo Chávez é recoñecida por Fidel Castro, quen asegura que o imperio mobiliza ás forzas dereitistas de América Latina para golpear a Venezuela”, e con ela, aos Estados da Alianza Boliviariana para os Pueblos de Nuestra América (ALBA).

En Europa, colonia do Imperialismo, este tamén ten enormes amigos que fan de altofalantes das axencias do Imperio.

 Coñecendo esta realidade,  o xornalista e director do diario dixital Rebelión, Pascual Serrano, considera que o auto da Audiencia Nacional española, que pretende vincular a Venezuela coa organización vasca ETA e coas Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia (Farc), aspira a criminalizar ao presidente, Hugo Chávez, e ao seu Goberno, para situalo nunha especie de “Eixo do Mal” e lexitimar calquera eventual intervención neste país.

Ademais, opinou que esta pretensión tamén entra na pelexa interna da dereita, a través da cal o Partido Popular (PP) usa a Venezuela e a Cuba como munición contra Zapatero.

Mais, xa o presidente Hugo Chávez avisou que, nun conflito diplomático ente os dous países, quen perde e o estado español.

Segundo o mandatario venezolano, a aparición do informe da Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH) no que se acusa ao seu Goberno de estar minando gravemente as liberdades civís dos venezolanos, o auto do xuíz da Audiencia Nacional e a visita a varios países de América Latina efectuada pola secretaria de Estado de Estados Unidos, Hillary Clinton, son unha resposta de Madrid e Wáshington á creación da Comunidade de Estados Americanos e do Caribe (CELAC); un novo organismo rexional que asumirá moitas das funcións da Organización de Estados Americanos (OEA) pero no que non estarán incluídos nin Estados Unidos nin Canadá.

A CELAC foi creada recentemente nun cumio celebrado en Cancún na que estiveron presentes os xefes de Estado de todos os estados iberoamericanos, pero non se constituirá oficialmente até 2011, nun cumio que terá lugar en Caracas.

“Iso non lle gusta ao Imperio (EEUU) nin ao vello imperio (España). Moito menos gústalles que se decidiu que o cumio onde vaia nacer sexa precisamente en Caracas” afirmou Chávez. 

Cuba e Bolivia tampouco se libran dos ataques.

 Con respecto a Cuba, recoméndalle Nicolás Contreras (en Aporrea) ao xuíz Velasco que para a súa información, se é certo que só se informa dos medios de Prisa e Planeta e non fai a contrastación de información que debe todo periodista, o señor Orlando Zapata, non aparece rexistrado como preso de conciencia no informe de Human Right Watch, era un delincuente común, que atacara a machetazos a outro cidadán, ademais de estafa e outras belezas. Non o matou o sistema, el mesmo suicidouse na súa folga de fame, como se suicidaron en Francia, USA e outras nacións de Europa, verdadeiros presos de conciencia.

Afirma tamén Eduardo Galeano que contra Cuba aplícase unha lupa inmensa que magnifica todo o que alí ocorre cada vez que convén aos intereses inimigos, chamando a atención sobre o que pasa na Revolución, mentres a lupa distráese e non alcanza a ver outras cousas importantes e que os medios de comunicación non fan por informar.

Comparativas con Europa

 En Europa, sinalan diversas organizacións humanitarias, xunto ás tendencias privatizadoras das prisións, os fenómenos de superpoboación obrigaron a buscar solucións sorprendentes, como é o aluguer de cárceres entre países, tal é o caso de Bélxica e Holanda.

Comparando, comparando, sinálase o caso de Francia, onde entre o 1ro. de xaneiro do 2010 e o 24 de febreiro do 2010, houbo 22 suicidios en prisión, entre eles o dun adolescente de 16 anos. No 2009 houbo 122 suicidios nos cárceres franceses e 115 no 2008.

 No programa de televisión france 24  mencionouse a España, onde as prisións, novas ou vellas, están saturadas ao 175%, aínda que se logrou diminuír os suicidios de 41 no 2004 a 20 no 2009. No cárcere de (Padua Italia), segundo medios de prensa, no que vai de ano suicidáronse 13 persoas.

 O grupo británico Prison Reform Trust denunciou recentemente que dous terzos das prisións en Inglaterra e Gales están superpoboadas e moitas delas albergan por centos de presos máis dos que deberían.
 E a tensión social que o grupo Prisa presume en Cuba?

Non hai por que temer ás discrepancias nunha sociedade como a nosa – reflexiona o presidente cubano – en que pola súa esencia non existen contradicións antagónicas, porque non o son as clases sociais que a forman. Do intercambio profundo de opinións diverxentes sairán as mellores solucións. É o momento adecuado. As transformacións necesarias permitan asegurar o futuro do socialismo cubano e, deste xeito, Cuba sseguirá sendo referente internacional de construción de xustiza social para tantos pobos do mundo.

Por outra parte, Cuba cualificou hoxe de retórica hipócrita de Occidente pedir atención do Consello de Dereitos Humanos (CDH) de Nacións Unidas de situacións só en países do Sur, con pretensións hexemónicas e intolerancia ideolóxica.

Na súa  intervención, o representante cubano en Xenebra, Rodolfo Reyes, considerou ese tipo de exercicio, por parte dos estados occidentais, como tácticas de distracción xa coñecidas para ocultar e estender impunidade ás violacións masivas e flagrantes de dereitos humanos que perpetran contra os seus propios pobos e contra toda a humanidade, recorren a eses métodos. 

O embaixador cubano lembrou  que as nacións occidentais que insisten en debater situacións requiridas de análises soamente segundo os seus puntos de vista, son os autores e privilexiados da orde económica internacional vixente.

Son os cómplices e beneficiarios da escravitude, o colonialismo e o neocolonialismo que condenou ao Sur ao subdesarrollo  aos que impón modernas guerras de conquista que ocasionan millóns de mortos, xeralmente civís

Reyes preguntouse polas responsabilidades respecto das brutalidades e ignominias cometidas en Abu Ghraib, Bagram, Guantánamo e outros centros de tortura e morte, e tamén mencionou aos voos secretos da CIA e os cárceres clandestinos.

Ademais de emprazar a Europa, sinalou directamente a Suecia, Países Baixos, a República Checa, Bélxica e España, arredor da impunidade que gozan as  autoridades responsables destes feitos.

Ademais, inquiriu arredor dos responsábeis da destrución do medio ambiente e a aceleración do cambio climático, os malos tratos aos inmigrantes por parte de Estados Unidos e a Unión Europa e a manipulación da liberdade de expresión e asociación.

CONTINUARÁ…

Será por iso que Núñez Feijóo, en calidade de presidente da Xunta de Galiza,  ao final do seu primeiro discurso do Debate do Estado de Autonomía leu o inicio de ‘Alba de Gloria’ de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao en español.

Non é de estrañar o xeito de actuar do máximo responsábel do PP na Galiza, as políticas antigalegas que están desenvolvendo amosan o que son. Xa o réxime franquista dera ordes de minimizar a noticia do falecemento  de Castelao e de cualificar de errada a súa ideoloxía política:

 «Habiendo fallecido en Buenos Aires el político republicano y separatista gallego Alfonso Rodríguez Castelao, se advierte lo siguiente: la noticia de su muerte se dará en páginas interiores a una columna. Caso de insertar fotografía, esta no deberá ser de ningún acto político. Se elogiarán únicamente del fallecido sus características de humorista, caricaturista y literato. Se podrá destacar su personalidad política siempre y cuando se mencione que aquella fue errada, y que se espera de la misericordia de Dios el perdón de sus pecados. De su actividad literaria y artística no se hará mención alguna del libro Siempre en Galicia ni de los álbumes de dibujos de la Guerra Civil…»

Explícao moi ben Bieito Lobeira en Terra e Tempo:

Un Presidente “galego” reconvertido en asasino do legado e da obra de Castelao 60 anos após a súa morte. E todo isto, seica, no nome da liberdade e do galeguismo. Nobres e fermosos conceitos prostituidos por quen ten a obriga legal de defendelos. É o propio Castelao quen se revela e quen lle responde a este hipócrita, acomplexado, desprezábel e indigno Presidente:      

Eu non cultivei endexamais a arte pola arte. A arte para min non foi máis que un elemento, un recurso, un meio de expresión. Co lapis ou a pluma só quixen ser intérprete fiel do meu povo, das súas dores e das súa esperanzas. Debuxei sempre en galego; escribín sempre en galego; e se tirades o que hai de galego e de humano na miña obra non ficaría nada dela.