De ver se as novas iniciativas de medios de comunicación adquiren a capacidade de remover a información na Galiza e en galego. Como a do grupo promotor de SERMOS GALIZA, que anuncia a intención de botar a andar un diario dixital e un semanario en papel, substentado fundamentalmente nos subscritores e nun accionaraido amplo e plural.

Tamén  Praza Pública, que pretende a visibilidade e maiores cotas presenza do galego nos medios de Galiza.

Un medio que cubrirá, na meirande parte de contidos, o ámbito cultural denominado Dioivo, entre outros como a revista Tempos Novos na rede temposdixital.com ou unha de ex – traballadores Xornal de Galicia camiñan nese obxectivo.

De evitar que o imperialismo siga a expandirse, controlando os recursos enerxéticos, ameazando e atacando todo o que se opón á súa dominación. Grazas á mentalidade imperialista de estamos en guerra. Non hai que esquecer o que Obama dixo: …»Imos reforzar a nosa presenza na rexión Asia-Pacífico … Seguiremos investindo nas nosas asociacións e alianzas críticas, incluíndo a OTAN, que demostrou unha e outra vez (recentemente, en Libia), un efecto multiplicador de forzas. Estaremos vixiantes, particularmente en Oriente Medio. Nos próximos dez anos, o crecemento do orzamento de defensa será lento, pero a realidade é esta:. continúan medrando porque temos responsabilidades globais que esixen o noso liderado. En realidade, o orzamento da defensa será maior do que era ao final do goberno de Bush.

De impedir que a oligarquía  elimine os dereitos da maioría social e frustre as nosas aspiracións a unha vida digna. Os poderosos están apoiados por un goberno que non dubida  en aprobar un duro plan de recortes sociais, mentres abre unha  liña de axuda ás Entidades financeiras por nada menos que 100.000 millóns de euro.É rechamante o desemprego segue a subir ininterrompidamente, mentres que as grandes empresas privadas aumentan os seus beneficios en varios millóns de euros.Cando o 80% do peso do aumento do imposto sobre a renda persoal recae sobre os pensionistas e os traballadores. Os Técnicos do Ministerio de Facenda (GESTHA) din que elevar o imposto sobre as sociedades nun 5%, 30% a 35% – para as grandes empresas (aquelas cun volume de negocio de máis de 45 millóns de euros e cuxos beneficios exceden de 1.000.000 €) recaudaría case tanto como todas as medidas anunciadas polo goberno de Rajoy xuntas: Cerca de 14 mil millóns de euros.Aínda máis: Con só dez puntos para reducir a economía «mergullada» en España, o goberno podería recadar cada ano máis de 38,5 mil millóns adicionais, máis do dobre dos 16,5 mil millóns que quería aforrar o novo goberno en 2012.

http://sp.rian.ru/opinion_analysis/20110829/150372636.html

O que non se gañará será a paz. Só as transnacionais farán o seu agosto. Un francés (ou unha mente colonizada en francés) tamén será o novo presidente?

A re- colonización do Magreb está comezando. O seguinte paso: unha base militar dos EE.UU. para pisar a dignidade dos que se quedarán sen nada, incrementando a listaxe dos ninguén en África.

Como subliñaba  o analista Dan Glazebrook en RT, a operación da OTAN en Libia está destinada a crear un Estado errado e controlable, seguindo mesmo guión de Iraq e Afganistán:
«Fundamentalmente, esta guerra serve para manter a África nunha posición subordinada na economía global. No 2010, Gaddafi propuxo á Unión Africana, e esta aceptouno, que ningún país do continente tivese dereito a instalar bases estadounidenses no seu territorio. Desde este momento, EE. UU. desexaba desesperadamente destituír a Gaddafi»,

Paremos a Guerra:

 Paremos unha nova  agresión imperialista para repartirse o botín despois da invasión militar!

Estou sorprendido de tanta indiferenza social (produto das infames mentiras mediáticas) diante das agresións dos cruzados, diante de tanto asasinato, diante da agresión imperialista para repartirse o botín da invasión. Esta indeferencia amosa ser un dos maiores trunfos do sistema capitalista, dos poderosos ladróns de recursos enerxéticos alleos que buscan a maior rendibilidade capitalista e asasina a escala mundial. Sabes que varios países se quedaron cos 200 mil millóns de dólares de reservas internacionais do pobo libio, depositados nos bancos europeos e de Estados Unidos ao conxelar os bens libios? E que os cruzados contra Libia asasinan apuntando contra múltiples obxectivos, como sistemas de comunicación, baixo o argumento de «protexer a civís». Dese xeito, zonas residenciais foron atacadas con mísiles que deixaron cuantiosos danos e vítimas civiles. Non pasa nada, se o importante é o petróleo e o gas! O resto son danos colaterais…
  Que vemos nisto?
    Europa e EE.UU. colonizando Áfica de novo:
Orientando a conduta social a escala masiva a través dos medios de manipulación informativa, controlados polo sistema capitalista, os ataques contra Libia autorizados polos poderosos países que controlan a ONU buscaron o mesmo obxectivo colonizador que en iraq. Controlar o poder político e os enormes recursos enerxéticos. Asasinar non é problema se o fai occidente…

Pero, por fin (xa me tardaba!!!) comezan a declaracións de rexeitamento das agresións imperialistas. Nese senso, BNG denunciou o dobre raseiro empregado polos estados atacantes que interveñen militarmente sobre Libia alegando a represión da súa poboación civil, ao tempo que outros estados en conflito están a reprimir cruelmente as mobilizacións das súas poboacións co silencio e cumpricidade da comunidade internacional

 Cal puido ser o motivo da guerra?:

 Aporrea publica que Gaddafi quixo nacionalizar petroleiras de EEUU, Reino Unido, Canadá, Alemaña, Noruega, España e Italia.

O 25 de xaneiro de 2009, Muammar Ao Gaddafi anunciou que o seu país estaba estudando a nacionalización de empresas estranxeiras debido á baixada dos prezos do petróleo.

“Os países exportadores de petróleo deberían optar pola nacionalización debido á rápida caída dos prezos do cru. Hai que pór o tema sobre a mesa e discutilo seriamente”, afirmou Gaddafi.

“O petróleo debería ser propiedade do Estado neste momento, así poderiamos controlar mellor os prezos mediante o incremento ou a diminución na produción”, dixo o líder libio.

Estas declaracións preocuparon ás principais empresas estranxeiras que operan en Libia: a anglo-holandesa Shell, a británica British Petroleum, as estadounidenses ExxonMobil, Hess Corp, Marathon Oil, Occidental Petroleum e ConocoPhillips, a española Repsol, a alemá Wintershall, a austríaca OMV, a norueguesa Statoil, a italiana Eni e a canadense Petro Canadá.

Concentracións na Galiza en contra a guerra :

 Lugo: Praza de Armañá (diante da Subdelagación do Goberno), ás 20:30 horas.

Santiago: Praza de Cervantes, ás 2030 horas.

Ourense: Subdelegación do Goberno de Ourense, ás 20:30 horas.

Foz: Praza do Concello, ás 20:30 horas.

 Pontevedra: Praza da Peregrina, ás 20:30 horas.

A Coruña: no Obelisco, ás 20:30 horas

Vigo: diate do Museo Marco (Rúa do Príncipe), ás 19:30 horas.

 Ferrol: Praza de Armas, ás 19 horas.

O programa Dossier analiza noticias de resonancia mundial en «pleno desenvolvemento». Neste programa Walter Martínez, a través do sinal da canle Venezolana de Televisión, informa sobre os sucesos en Libia.

Como sinalan diversos  especialistas en xeopolítica, Gadafi pelexa contra as potencias  ( EEUU  e satélites) que controlan o sistema capitalista a escala global. Nunha primeira etapa, abortou a «revolta popular» organizada pola CIA desde Exipto, concentrou as súas forzas na capital de Libia e aí estableceu o seu cuartel xeral.

Tempo despois, coas forzas rebeldes, apoiadas pola CIA, controlando o leste do país, unha xigantesca maquinaria de presión mediática accionouse contra Gadafi. EEUU e Europa xa non disimulan e falan abertamente de «intervención militar» sustentada na OTAN. A desinformación que recibimos fainos percibir unha confusa realidade do que pasa en Libia.

Os que manteñen unha posición antibelicista son os gobernos revolucionarios suramericanos- entre eles Venezuela, Cuba, Nicaragua, Ecuador- que recibiron críticas, até de partidos políticos de esquerdas doutras latitudes, como do partido comunista iraniano, por apoiar o  que eles entenden como independencia de Libia. Unha representante do PCI analiza ese posicionamento como actitude equivocada  por simple enfrontamento  aos intereses do Imperio e os seus satélites europeos.

Hai que clarificar que estes países suramericanos condenan os actos de violencia en Libia, rexeitando a inxerencia estranxeira nos  asuntos internos dese país ( e de calquera outro estado) e subliñan que a comunidade internacional debe garantir o respecto á soberanía dos países, neste caso de Libia. Do mesmo xeito, cualifican de inaceptable unha intervención estranxeira como a ocorrida en Iraq.

Alertan ademais sobre o risco de instrumentalización política do Sistema de Nacións Unidas, e particularmente do Consello de Dereitos Humanos.

Por iso, chaman á Comunidade Internacional a non permitir que a aprobación da resolución na Asemblea Xeral da ONU sirva de pretexto para que o Consello de Seguridade lexitime unha posterior intervención en Libia.

Por exemplo, o comunicado do goberno ecuatoriano apunta que, consecuente coa súa política de respecto e defensa dos dereitos humanos e promoción da paz, e fiel ao mandato da súa Constitución, Ecuador responde de xeito coherente ante unha situación que pon en risco eses preceptos.

Por tal motivo, agrega, apoiou o consenso reflectido na resolución exposta polo Consello de Dereitos Humanos da Organización de Nacións Unidas.

Con todo, considera que debe ser tratado con maior profundidade a posible suspensión de Libia do Consello de Dereitos Humanos, contemplada en devandita resolución.

Iso xeraría un precedente que logo podería ser utilizado politicamente contra outros países, advirte.

Nese sentido, Ecuador oponse ao tratamento discrecional dos países ao interior do Consello de Dereitos Humanos, pois non se expuxo o mesmo tratamento a outros da zona envolvidos en protestas civís.

Cuba tamén rexeitou  ante o Consello de Dereitos Humanos da ONU (CDH) calquera manobra que favoreza unha intervención militar estranxeira en Libia e reiterou un chamado á calma ás autoridades dese país.

Coincido con Fidel Castro: poderase estar ou non de acordo con Gadafi. O mundo foi invadido con todo tipo de noticias, empregando os medios masivos de información. Haberá que esperar o tempo necesario para coñecer con rigor canto hai de verdade ou mentira. Mentiras masivas para derrubar o poder político nun país cheo de hidrocarburos para invadilo dentro duns días ou horas?  Outro Iraq máis?

O presidente de Libia, Muammar Gaddafi, asegurou que os Estados Unidos está detrás das mobilizacións contra o seu goberno e chamou a asegurar as rúas» contra os «ratos» que intentan «dividir» o país.

Unha cousa é a manifestación pacífica e outra é recorrer ás armas para quedarse con parte do territorio», advertiu Gaddafi nun discurso dende as oficinas de goberno destruídas en 1986 por un bombardeo dos Estados Unidos.

Gaddafi asegura que os rebeldes, que segundo axencias de noticias occidentais controlan zonas do nororiente do país, «queren converter a Libia nun emirato controlado por Estados Unidos. Afirmou que rexerá a pena de morte para os conspiradores e os que colaboren cos inimigos externos. «Cada un ten que defender a súa tribo e non defender a Estados Unidos, exclamou o presidente libio e preguntouse: » queren que Estados Unidos veña aquí a facer o mesmo que fixeron en Afganistán e Iraq? »

Distintos dirixentes reaccionaron ao redor da crise en Libia, entre eles europeos e latinoamericanos.Por exemplo a conservadora presidenta alemá, Angela Merkel, dixo que  esgotará todas as posibilidades de exercer presión e influencia sobre Libia. Se o goberno libio non desiste, entón nós falaremos de sancións contra ese país. O mesmo que EE.UU. o cal, en palabras de Clinton, daría os  »pasos apropiados».

 Por outra parte, o mandatario nicaraguano Daniel Ortega dixo expresar telefonicamente a súa solidariedade a Moamar Gadafi, en tanto o líder cubano Fidel Castro advertiu que Estados Unidos podería promover unha invasión á nación árabe.

Onte, mundoarabe.org afirmaba nun artigo que as gretas no réxime de Gadafi seguíanse  abrindo e podería caer en calquera momento. As dimisións de dous ministros e a fuga dun alto cargo, Ahmad Gadaf Addam, a Exipto, ademais da rebelión do xefe do Estado Maior do Exército, en arresto domiciliario desde o domingo, amosan sinais das divisións que azoutan ao goberno libio pola actitude desafiante amosada.

Hoxe, o deputado Carolus Wimmer, secretario de Relacións Internacionais do Partido Comunista de Venezuela (PCV), alertou sobre a activación dun agresivo plan de EEUU e a Unión Europea (EU) contra os gobernos e líderes mundiais que se opón ás súas políticas do dominio e control dos mercados, especialmente o petroleiro, por mor dos últimos acontecementos en Libia e das declaracións emitidas polo mandatario Israelí e altos funcionarios británicos contra Venezuela.
Está claro que o Pentágono e a Otan teñen as súas mans metidas na violencia desatada no territorio libio. A irresponsable afirmación do chanceler británico sobre a huída de Gadafi a Venezuela e os señalamientos do sionista Shimon Peres contra o presidente Hugo Chávez, a quen acusa de ser un elemento perturbador para o mercado enerxético, son a máis fehaciente proba de que se está tramando no político e no militar unha estratexia para derrocar a gobernos antiimperialistas, destacou o parlamentario.

É obvio que os EE UU necesitan que Gadafi caia para redeseñar ao seu xeito o mapa do norte de África, como se sinala no artigo de Roberto Mansilla publicado na Nosa Terra. Mais, se cadra, non é tan doado, aínda que o deputado bolivariano (de Venezuela) de orixe árabe, Adel O Zabayar, fala sobre os acontecementos en Libia explicando que Gaddafi xa non é o mito que foi onte, cando ofrecía resistencia ao imperialismo, senón que viñera claudicando, realizando privatizacións e dando concesións ás transnacionales, fundamentalmente europeas.

Pero a revolución que sacode aos países árabes está facendo que todo sexa distinto a partir de agora e ao imperialismo non lle vai a ser moi doado manexar estes procesos.

Iremos vendo como se van producindo os acontecementos…

Merece o premio Sajarov? A web de Cubainformación informa acerca dunha realidade que  silencian, censuran ou manipulan os grandes medios de comunicación internacionais.

 As 12 máis graves, subversivas e demoledoras revelacións son as seguintes:
-SER COMUNICADOR É TRANSMITIR FEITOS E NON INVENTALOS
-SER COMUNICADOR É LIBERARSE DO XEFE DE REDACCIÓN
-SER COMUNICADOR É LIBERARSE DOS ANUNCIANTES
-SER COMUNICADOR É COMUNICAR
-SER COMUNICADOR É INDEPENDIZARSE DOS MONOPOLIOS
-HERDAR UN MEDIO NON CHE CONVERTE EN COMUNICADOR
-SER COMUNICADOR É SER CRIBLE
-SER COMUNICADOR É DISTINGUIR ENTRE FEITOS E OPINIÓN
-SER COMUNICADOR É SER RESPONSABLE:
-AGREDIR AO MENSAXEIRO É CONFIRMAR A MENSAXE

Ligazón ao artigo

Dise que Cuba, cunha poboación de pouco máis de11 millóns de habitantes,  ten 20 000 médicos prestando servizos en 68 países. Esta cifra semella quedar pequena se atendemos ao que revelou onte Hugo Chávez: en Venezuela desenvolven a súa actividade 31 mil médicos cubanos.

Detallou que  o acordo entre Venezuela e Cuba é moi amplo porque abarca a parte económica e a parte social. «Por exemplo, no sector saúde, Cuba instalou en Venezuela 6.790 consultorios médicos; 3.019 cadeiras de brazos de odontoloxía; a Misión Milagre logrou abrir 459 ópticas populares; os médicos cubanos salvaron a vida a 295 mil vidas e en optometría atendéronse a 27 millóns acodes de xeito totalmente gratuíto, entre outros logros».

O presidente venezolano sosterá hoxe, luns 8 de novembro, unha reunión con Raúl Castro, e co Comandante Fidel Castro para conmemorar o décimo aniversario do convenio integral de cooperación Cuba-Venezuela subscrito entre ambos os países, o 30 de outubro de 2000. Adicionalmente levarase a cabo un encontro entre ministros de ambos os países, para profundar os lazos de cooperación bilateral.

O xefe de estado venezolano afirmou que este Convenio logrou paliar as necesidades na área da saúde das poboacións máis pobres de Venezuela. «Grazas á actividade que desenvolven 31 mil médicos cubanos, que lograron atender a millóns de pacientes, que anteriormente non tiñan acceso ao sistema de atención médica nos gobernos pasados».

Tanto Palestinos como saharauis entenden que a forza da moralidade e da xustiza é maior que a do odio e a violencia que soportan por parte do invasor. E teñen tan só as súas mans, os seus  corazóns e as nosas voces para defenderse de tanta e continuada agresión.

Como publica Jorge Luis Rodríguez González, Marrocos rouba ao Sahara, constrúe campos de minas antipersoais e búnkeres no muro que levantou para dividilo, causando moitas mortes; criminaliza aos independentistas e tortúraos nos seus cárceres aínda que a súa loita sexa pacífica. Agora, pretendendo saquear aínda máis a dignidade masacrada do pobo saharaui, provoca un bloqueo militar e policial contra 25.000 persoas que demandan xustiza en Agdaym Izik.

 E que xa soportan, como publicamos en Quinta Feira, décadas de exilio, décadas de represión, de persecución, de negación do dereito a existir como povo e decidir libremente o seu destino. Pero son tamén décadas de dignidade, de loita por manter a propia identidade.
Agora son os seus irmáns que viven no territorio ocupado por Marrocosos os que saen das cidades cara ao deserto, montando campamentos de protesta pacífica, para que o mundo non os esqueza.