ligazón á galería de fotos da conferencia     (Vídeo da 2ª, 3ª, 4ª parte clicando en ler máis)

Francisco Jorquera, deputado no Congreso polo BNG, estivo este venres, 15 de xaneiro, na Laracha para explicar a posición do Bloque Nacionalista Galego sobre un dos debates de maior trascendencia no presente e con maior repercusión de cara ao futuro: a Lei de Caixas.

 Este acto foi presentado polo Responsábel Local do BNG, Fernado Gesto Montes, quen abriu a conferencia explicado como se foi andando o camiño para a aprobación da Lei de Caixas Galega.

 Comezou a súa intervención Francisco Jorquera explicando que a nova Lei de Caixas, que é unha iniciativa do BNG, democratizará os órganos de xestión, vai permitir unha caixa ao servizo de Galiza que potencie o desenvolvemento da economía produtiva do País.

 Lembrou Jorquera que hai un desexo do poder central, do que participa naturalmente o grupo socialista e o PP, e que en esencia apunta cara á deslocalización das caixas e á súa posterior bancarización. Nun camiño  que  apunta ao liberalismo estremo, que é o que conduciu á crise financeira internacional.

 O Goberno Galego debe aplicar a Lei de Caixas aprobada polo Parlamento a instancias do BNG e debe apostar sen ambigüidade pola fusión galega.

Ou temos esa caixa galega ou teremos unha sucursal doutras caixas foráneas fusionadas cun centro de decisión fóra de Galiza. Perderíamos institucións financieiras propias. Isto repercutiría negativamente nas pequenas  e medianas empresas do País. Esa é a dialéctica real.

Aquí podes ver a intervención de Francisco Jorquera na Laracha, dividida en catro partes:

Parte 1
 Para ver as seguintes partes clica en

Read the rest of this entry »

Haití, a república caribeña con algo máis de 9 millóns de habitantes tivo 42 presidentes, dos cales  29 foron asasinados e 2 elixidos lexitimamente.

O domingo 29 de febreiro de 2.004 o presidente de Haití Jean Bernard Aristide, un dos dous elixidos democraticamente, aparentemente renunciou ao seu cargo ante unha rebelión popular. Pero nunha entrevista transmitida o martes 2 de marzo dese mesmo ano,  Ira Kurzban (avogado en EEUU do Presidente Aristide) contou unha historia diferente:
Iso non foi unha rebelión.  Foi un golpe de estado (outro máis) dirixido, operado e equipado polos servizos de intelixencia de Estados Unidos, despois de que eses servizos de intelixencia seleccionaron a un grupo de persoas adestradas na República Dominicana. Hai quen cre que algúns dos membros deste grupo eran dominicanos, porque a xente dicía que non falaban creole (lingua oficial en Haití a canda o francés) senón que só falaban español. O  deposto presidente Aristide está exiliado en Sudáfrica desde o golpe de estado  (de xeito similar ao que se fixo co presidente constitucional hondureño, Mel Zelaya).

 O actual presidente e anterior membro do goberno Aristide, René Préval, gañou as eleccións co 48.7% dos votos para desgusto da dereita haitiana e do goberno de Estados Unidos, que aínda así controla ese país. Préval goberna nunha etapa, que agora se fará aínda máis dura, onde  o 80% da poboación sobrevive  con menos dun dólar diario.

Por se  a situacion haitiana non fose o suficientemente complicada, o país máis pobre de América é arrasado  por un cruel terremoto.

Cando comezan a difundirse as horribles imaxes da catástrofe (a ONU revela que 50 por cento de Haití quedou destruído por un terremoto de sete graos na escala de Richter, afectando a un terzo da poboación, deixando  ao redor de 300.000 persoas sen fogar e un número incontábel de falecidos- pode chegar aos 140.000) os gobernos e institucións internacionais falan de axudas (que chegan a pingas) para a aterrada poboación.

 E veremos como dentro duns días, a través dos medios de comunicación, falarán hipocritamente da reconstrución. Quen vai reconstruír Haití? EE.UU.? o Banco Mundial? o Fondo Monetario Internacional (FMI)? o Banco Interamericano de Desenvolvemento? Os países  que, en virtude dunha imposta orde económica e política  inxusta, mandaron ás catacumbas ao pobo haitiano?

Que deseño de reconstrución pasará polas súas cabezas neoliberal -conservadoras (imperialistas) nun  Haití onde, antes do terremoto,  o 80% da poboación sobrevivía  por baixo da liña de pobreza, cun ingreso de menos dun dólar diario, onde case o 75% das casas (de madeira e lata) non tiñan saneamento, menos do 40% da poboación tiña acceso á auga potable, o 80% da poboación estaba desempregada, onde  o  10% máis pobre só recibe o 0,7%, mentres que o 10% máis rico leva o 47,7%?

  Fidel Castro valorou que a comunidade internacional se conmovese  enviado axuda humanitaria a Haití, pero tamén considerou que é necesario que, do mesmo xeito  que o mundo se interesa por atender a realidade da illa caribeña, debe determinar por que é un país tan pobre e, a partir de aí, buscar solucións reais e verdadeiras.

Como subliñaba Le Monde-Diplomatique, un cataclismo natural pódese imputar á fatalidade. O vergoñoso e insoportable empobrecemento das poboacións urbanas e rurais de Haití, non. Read the rest of this entry »